Een fragment uit de recensie van Luc Milio van radio2 Antwerpen
Ik ben gaan kijken naar de one-man-show van Hugo Symons in het Antwerpse Fakkelteater. Symons is met pensioen en keert voor zijn en ons plezier terug naar een oude liefde van kabaret en kleinkunst. Maar in een vorig leven was hij sportjournalist voor toen nog de BRT en later voor de commerciële omroep. Daar is hij de laatste tijd aan de slag als gebrevetteerd moppentapper maar op de scène krijgt u hem ook van een heel andere kant te zien. Dat is een heel mooie, charmante en pakkende kant. Want de humor is niet voorzien van een wegwerppapiertje maar van een prachtige strik. Gelukkig, want echt lachen is gezonder dan billenkletsen.
Met een aantal fijnzinnige conférences wandel je mee door een stuk leven van Hugo Symons. Wandelen, niet lopen want het tempo van de voorstelling is heel gemoedelijk zonder gezapig te zijn. Hij vertelt over zijn moeder, een jeugdvriend, zijn legerdienst, de pastoor, hij trakteert je ook op een sportanekdote en verwijst tussendoor even naar zijn luchtige televisie-intermezzo's op zondagavond. Het publiek kijkt relaxed en geamuseerd toe. Geen hoogdravend intellectueel gedoe maar nooit plat of mat. Er zijn ook stille momenten -pakkend maar niet sentimenteel- als een ontroerend kerkhofverhaal en dan kan je een naald horen vallen. De zaal voelt de sfeer perfekt aan en schakelt ook moeiteloos mee over als Symons na de pauze verrassend uitpakt met een muzikale behendigheidsclownerie of zijn goeie vriend, voetbaltovenaar Raymond Goethals alle eer aandoet met een kleurrijke maar juiste imitatie.
Voor mij was het hoogtepunt van de avond -en gelukkig zijn er zo veel momenten- het muzikale talent van Hugo Symons. Begeleid door een prima combo brengt hij gezellige taalvondsten op een toon en ritme die je het best met de liedjes van Toon Hermans kan vergelijken. De liedjes zijn een fluwelen rode draad door de voorstelling. Eigen nummers met een paar persiflages. Vooral die van Charles Trenet is wonderlijk. Hugo Symons noemt zijn show vooral geschikt voor 40 plussers. Wel, dan heb ik me voor mijn part zo oud gevoeld. Ik sta er nog wel een eind van af maar met dit soort amusement moet dat een plezier zijn. U moet van mij niets aannemen, behalve deze gemeende goeie raad: ontzeg u dit ontspannend avondje uit niet.